வள்ளுவர் பார்வையில் புறநானூற்று இறைமாட்சி

வள்ளுவர் பார்வையில் புறநானூற்று இறைமாட்சி[1]

 

மனிதன் இவ்வுலகில் எப்படி வாழவேண்டும் என்று வரையறுத்து, வையத்து வாழ்வாங்கு வாழ வழி காட்டும் வாழ்வியல் நூல் திருக்குறள்.  வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கூறுபாட்டையும் ஆராய்ந்து அவற்றிற்குகந்த அறிவுரைகளைத் திருவள்ளுவர் திருக்குறளில் வழங்குகிறார்.  இல்லறம், துறவறம் ஆகிய கோட்பாடுகளைக் கடைப்பிடித்து வாழ்பவர்கள் எப்படி வாழவேண்டும் என்று அறத்துப்பாலில் கூறப்பட்டிருக்கிறது.  அதுபோல், அரசர்களும் அமைச்சர்களும் எத்தகைய குணநலன்கள் உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும், அவர்கள் எப்படிப் பணிபுரிய வேண்டும் என்ற கருத்துக்களை விளக்கமாகவும் தெளிவாகவும் வள்ளுவர் கூறியிருப்பதை பொருட்பாலில் அரசியல், அமைச்சியல் போன்ற பகுதிகளில் காணலாம்.  குறிப்பாக, “இறைமாட்சி” என்ற அதிகாரத்தில், திருவள்ளுவர் ஒரு மன்னனுக்கு இருக்க வேண்டிய குணநலன்களைக் குறிப்பிடுகிறார்.

 

அஞ்சாமையும், ஈகையும், அறிவும், ஊக்கமும் அரசனுக்கு இயல்பாக இருக்க வேண்டும் (குறள் – 382). அரசன் தன் பணிகளைச் செய்வதில் காலம் தாழ்த்தாமல் செய்யும் ஆற்றலும், கல்வியும், மனத்திட்பமும் நீங்காமல் உடையவனாக இருக்க வேண்டும் (குறள் – 383). அறநெறிகளிலிருந்து தவறாமல், மற்றவர்களால் எவ்விதத் தீங்கும் நேராமல் தடுத்து, வீரத்திலிருந்து வழுவாமல் இருப்பவனே சிறந்த அரசன் (குறள் – 384). ஒரு மன்னன் மக்களால் காண்பதற்கு எளியவனாகவும், எவர் மாட்டும் கடுஞ்சொற்கள் பேசாதவனாகவும், இருப்பானானால் அவனது நாட்டை, மற்ற நாடுகளைவிடச் சிறந்ததாக உலகம் உயர்வாகப் பேசும் (குறள் – 386). இனிய சொற்களைக் கூறி, வேண்டுவோர்க்கு வேண்டுவன கொடுத்து, மக்களைக் காப்பாற்றவல்ல அரசனக்கு, அவனுடைய சொல்லாற்றலாலேயே, இவ்வுலகமானது அவன் கருதுகின்ற அளவுக்கு அவனுடையதாக ஆகிவிடும் (குறள் – 387). நடுவுநிலையோடு ஆட்சிபுரிந்து மக்களைக் காப்பாற்றும் மன்னன் அவனுடைய குடிமக்களால் கடவுளென்று கருதப்படுவான் (குறள் – 388). தன் செவிகள் கசக்கும்படி, தன் குற்றங்களை அமைச்சர், மக்கள் முதலியோர் இடித்துக் கூறும்பொழுது, அவர்களுடைய சொற்களைப் பொறுமையோடு கேட்கக் கூடிய பண்புள்ள வேந்தனின் ஆட்சியின் கீழ் இவ்வுலகம் தங்கும் (குறள் – 389). நன்கொடை வழங்குதல், யாவரிடத்தும் அன்பாக இருத்தல், செங்கோல் செலுத்துதல், குடிமக்களைப் பாதுகாத்தல் ஆகிய நான்கு பண்புகளும் உடைய அரசன், பிற அரசர்க்கெல்லாம் ஒளிதரும் விளக்குப் போன்றவன் ஆவான் (குறள் – 390)

அஞ்சாமை ஈகை அறிவூக்கம் இந்நான்கும்

எஞ்சாமை வேந்தர்க் கியல்பு.                             (குறள் – 382)

தூங்காமை கல்வி துணிவுடைமை இம்மூன்றும்

நீங்கா நிலனாள் பவர்க்கு.                                 (குறள் – 383)

அறனிழுக்கா தல்லவை நீக்கி மறனிழுக்கா

மானம் உடைய தரசு.                                        (குறள் – 384)

காட்சிக் கெளியன் கடுஞ்சொல்லன் அல்லனேல்

மீக்கூறும் மன்னன் நிலம்                                  (குறள் – 386)

இன்சொலால் ஈத்தளிக்க வல்லார்க்குத் தன்சொலால்

தான்கண் டனைத்திவ் வுலகு.                            (குறள் – 387)

முறைசெய்து காப்பாற்றும் மன்னவன் மக்கட்கு

இறையென்று வைக்கப் படும்.                           (குறள் – 388)

செவிகைப்பச் சொற்பொறுக்கும் பண்புடை வேந்தன்

கவிகைக்கீழ்த் தங்கும் உலகு.                            (குறள் – 389)

கொடையளி செங்கோல் குடியோம்பல் நான்கும்

உடையானாம் வேந்தர்க் கொளி.                       (குறள் – 390)

தமிழகத்தின் பொற்காலம் என்று கருதப்படும் சங்க காலத்தில் (கி.மு. 500 - கி.பி. 200) வாழ்ந்த மக்களின் வாழ்க்கை முறை, நாகரிகம், பண்பாடு ஆகியவற்றை அறிந்து கொள்வதற்கு அக்காலத்தில் இயற்றப்பட்ட நூல்களைத் தவிர வேறு சிறப்பான சான்றுகள் இல்லை.  சங்க காலத்தில் ஆட்சி புரிந்த மன்னர்கள் எத்தகைய குணநலன்கள் உடையவர்களாக இருந்தார்கள் என்றும், அவர்கள் ஆட்சி எப்படி இருந்தது என்பதைப் பற்றியும் அரிய கருத்துக்கள் புறநானூற்றில் காணப்படுகின்றன. புறநானூற்றில் நாம் காணும் மன்னர்களின் குணநலன்களைத் திருக்குறளில் வள்ளுவர் கூறிய கருத்துக்களோடு ஒப்பிடுவதுதான் இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

இறைமாட்சி என்ற அதிகாரத்தில் மன்னனுக்குரிய பண்புகளை குறட்பாக்கள் 382, 383, 384, 386, 387, 388, 389 மற்றும் 390 ஆகியவற்றில் வள்ளுவர் கூறும் குணங்களை  ஐந்து பிரிவாகப் பிரிக்கலாம்.

1) அஞ்சாமை, துணிவுடைமை, ஊக்கம், தூங்காமை, மறனிழுக்காமை, மானம்

2) அறிவு, கல்வி

3) ஈகை, கொட, அளி

4) காட்சிக்கு எளிமை, கடுஞ்சொல்லன் அல்லாமை, இன்சொல் கூறல், செவிகைப்பச் சொற்பொறுத்தல்

5) அறவழி நிற்றல், முறைசெய்து காப்பாற்றுதல், செங்கோல் செலுத்துதல், குடியோம்பல்.

 

ஒவ்வொரு பிரிவில் உள்ள குணங்களும் ஒன்றொடு ஒன்று தொடர்புடையவை.  முதற் பிரிவில், ”தூங்காமை” என்ற சொல் ”காலம் தாழ்த்தாது விரைந்து செயல் படுதல்” என்றும், ”துணிவுடைமை” என்ற சொல் ”மனத்திட்பம்” என்றும் பொருள்படும். இந்தப் பிரிவில் உள்ள குணங்களெல்லாம் வீரத்தோடு போர்புரிந்து வெற்றி கண்ட மன்னர்களிடம் இருக்கக் கூடிய தொடர்புடைய குணங்களாகும்.  அடுத்த பிரிவில், இயற்கையாக உள்ள அறிவைப் பெருக்குவதற்குக் கல்வி பயன்படுவதால், அறிவும் கல்வியும் தொடர்புடையவை எனக் கருதலாம்.  மூன்றாவது பிரிவில் உள்ள ”அளி” என்ற சொல்லுக்கு “ அன்பு, அருள், இரக்கம்” என்று பொருள்.  மற்றும், இந்த அதிகாரத்தில் ஈகையும் கொடையும், “வேண்டுவர்க்கு வேண்டுவன கொடுத்தல்” என்ற ஒரே பொருளில் கூறப்பட்டிருப்பதாகப் பரிமேலழகர் விளக்கம் அளிக்கிறார்.  ஆகவே, அளி என்னும் குணம், ஈகைக்கும் கொடைக்கும் அடிப்படையாக இருப்பதால் இப்பிரிவில் உள்ள குணங்கள் மூன்றும் தொடர்புடையவையாகும்.  நான்காவது பிரிவில் காணப்படும் “செவிகைப்பச் சொற்பொறுத்தல்” என்னும் பண்பு, தான் விரும்பாதவற்றை ஒருவர் தன் காது கசக்குமாறு கூறினாலும் பொறுத்துக் கொள்வது என்று பொருள்படும். இப்பிரிவில் உள்ள நான்கு குணங்களும், ஒரு மன்னன் மற்றவர்களோடு பழகும்போது எப்படி நடந்து கொள்ளவெண்டும் என்பதை நேர்முகமாகவும் எதிர்மறையாகவும் கூறுவதால், இவை நான்கும் தொடர்புடைய குணங்களாகும்.  ஐந்தாவது பிரிவில் காணப்படும் ”முறைசெய்து காப்பாற்றுதல்” என்பதற்கு, நடுவு நிலைமையோடு நீதி வழங்கி மக்களைக் காப்பாற்றுதல் என்று பொருள்.  செங்கோல் செலுத்துவது என்பது நல்லாட்சி நடத்துவது என்ற கருத்துள்ள சொல். முறை செய்து காப்பாற்றுவதும் செங்கோல் செலுத்துவதும் அறத்தின் அடிப்படையில் குடிமக்களைப் பாதுகாப்பதற்காகச் செய்யப்படும் செயல்கள். இப்பிரிவில் தொகுக்கபட்டவைகளை குணநலன்கள் என்பதைவிட மன்னனின் செயல்முறைகள் என்பது பொருந்தும்.  இவை அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று நெருங்கிய தொடர்புடைய நல்லாட்சி முறை என்பது தெளிவு. 

 

இங்கு குறிப்பிட்ட குணநலன்களும் செயல்முறைகளும் புறநானூற்று மன்னர்களிடம் இருந்தன என்பதற்குப் புறநானூற்றில் பல சான்றுகள் உள்ளன.  அச்சான்றுகளில் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்.

 

அஞ்சாமை, துணிவுடைமை, ஊக்கம், தூங்காமை, மறனிழுக்காமை, மானம்: சேரன் பெருஞ்சோற்று உதியஞ் சேரலாதன் என்ற மன்னன் நிலத்தைப் போன்ற பொறுமையும், ஆகாயத்தைப் போல் பரந்த அறிவும் ஆராயும் திறனும், காற்றைப் போன்ற வலிமையும், தீயைப் போல் அழிக்கும் திறமையும், குளிர்ந்த நீரைப் போல் அளியும் உடையவன் என்று முரஞ்சியூர் முடிநாகனார் என்ற புலவர் கூறுகிறார் (புறம் – 2).  சோழன் உருவப் பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னியின் படை வலிமையையும் போர் புரியும் ஆற்றலையும் வியந்து பாராட்டி, அவனை எதிர்த்தவர்களின் நாட்டு மக்கள் “தாயில் தூவாக் குழவி போல் ஓவாது கூவும்” என்று பரணர் கூறுகிறார் (புறம் - 4).  சோழன் கரிகால் பெருவளத்தானின் வலிமையினாலும், போர் புரியும் ஆற்றலாலும் அவன் பகைவரை அழிப்பதை இரவும் பகலும் கருத்தாகக் கொண்டவன் என்றும், அவன் பகைவர்களின் நாட்டை தீயினால் அழித்து அந்நாட்டு மக்கள் கதறி அழும் வகையில் அங்குள்ள பொருட்களை கொள்ளை கொண்டான் என்றும் கருங்குழல் ஆதனார் பாடுகிறார் (புறம் - 7).  பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதியின் வீரத்தையும் வெற்றியையும் “வென்றி எல்லாம் வென்று அகத்து அடக்கிய தண்டா ஈகைத் தகைமாண் குடுமி” என்று காரிகிழார் பாராட்டுகிறார் (புறம் - 6).  பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் தன்னை எதிர்த்துப் போரிட்ட எழுவரை வென்று வாகை சூடியதை இடைக்குன்றூர் கிழார் , “நாடுகெழு திருவிற் பசும்பூண் செழியன் பீடும் செம்மலும் அறியார் கூடிப் பொருதும் என்று தன்தலை வந்த புனைகழல் எழுவர் நல்வலம் அடங்க ஒருதான் ஆகிப் பொருது களத்து அடலே” என்று புகழ்கிறார் (புறம் - 76).  மற்ற புலவர்களும் பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனின் வீரத்தையும், போர் செய்யும் ஆற்றலையும் அவன் பெற்ற வெற்றிகளையும் புகழ்ந்தும் வியந்தும் பாடியுள்ளனர் (புறம் 18, 19, 23, 24, 25, 26,77, 78, 79, 371, 372).  இந்த மன்னர்களைப் போல், எதற்கும் அஞ்சாது, துணிவோடும் ஊக்கத்தோடும் காலம் தாழ்த்தாது செயல்பட்டுப் போர்க்களத்தில் பெரும் சாதனைகளைப் புரிந்த மன்னர்களைப் பற்றிய செய்திகளைப் புறநானூற்றில் பல பாடல்களில் காணலாம்.

 

    வெண்ணி என்னுமிடத்தில் நடைபெற்ற போரில் கரிகாலனின் அம்பு சேரமான் பெருஞ்சேரலாதனின் மார்பைத் துளைத்து, முதுகில் உண்டாக்கிய புண்ணால், அவன் வெட்கி, வடக்கிருந்து உயிர் துறந்தான் என்ற செய்தி புறநானூற்றுப் பாடல் 66-இல் காணப்படுகிறது.  மற்றும், சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறை, சோழன் செங்கணானிடம் தோல்வியுற்றுச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த பொழுது, பசியின் கொடுமையால் சிறைக்காவலரிடம் உணவு கேட்டான். அவர்கள் அவனுக்கு உணவு கொண்டு வருவதற்கு காலம் தாழ்த்தியதைக் கண்டு வெட்கப்பட்டு, தன்மானத்தால் உந்தப்பட்டு வடக்கிருந்து உயிர் துறந்தான் (புறம் - 74).  இந்தப் பாடல்கள் சங்க காலத் தமிழ் மன்னர்கள் மானம் மிகுந்தவர்களாக இருந்தார்கள் என்பதற்குச் சான்றாக உள்ளன.

 

அறிவு, கல்வி:  “ உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும் பிற்றைநிலை முனியாது கற்றல் நன்றே” என்று பாண்டியன் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன் கூறியதிலிருந்து (புறம் - 183) மன்னர்கள் கல்வியின் பயனை நன்கு அறிந்திருந்தனர் என்பது தெரிய வருகிறது. மற்றும், புறநானூற்றுப் பாடல்களை இயற்றிய 156 புலவர்களில் 13 பேர் அரசர்கள் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.  பாடல்களை இயற்றிய மன்னர்களின் பட்டியலில் சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களும் சில சிற்றரசர்களும் இடம் பெற்றுள்ளனர்.  ஆகவே, மன்னர்கள் கல்வியின் சிறப்பை அறிந்திருந்தது மட்டுமல்லாமல் கல்வி கற்றவர்களாகவும் இருந்தனர் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அமைச்சர்களோடும் புலவர்களோடும் கலந்து ஆலோசித்து நல்லாட்சி செய்து மக்களைப் பாதுகாத்தார்கள் என்ற வரலாற்றுச் செய்திகளிலிருந்து, மன்னர்கள் அறிவுடையவர்களாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும் என்றும் தெரிகிறது.

 

ஈகை, கொடை, அளி: “பெரிய கடலின் ஆழத்தையும், அகன்ற உலகத்தின் பரப்பையும், காற்று உலாவும் திசையையும், வெறுமையாக உள்ள ஆகாயத்தையும் அளந்து அறிய முடிந்தாலும் முடியும்; ஆனால் உன் அறிவு, அருள், கண்ணோட்டம் ஆகியவற்றை அளத்தல் அரிது” என்று குறுங்கோழியூர் கிழார், சேரமான் யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ் சேரல் இரும்பொறையின் குணநலன்களைப் பாராட்டுகிறார் (புறம் - 20).  சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவனைக் காணச் சென்றால் அதிக நேரம் காத்திருக்காமல் பொன்னாலான தாமரை மலர்களைப் பெறுவாய் என்று கூறி ஆலத்தூர் கிழார் ஒரு பாணனை ஆற்றுப்படுத்துகிறார் (புறம் - 69).  பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன்,  தான் தலையாலங்கானத்துப் போரில் வெற்றி பெறாவிட்டால் தனக்கு “புரப்போர் புன்கண் கூற இரப்போர்க்கு ஈயா இன்மை” வந்தடையட்டும்  என்று சூளுரை கூறுகிறான் (புறம் - 72).  “அலத்தற் காலையாயினும் புரத்தல் வல்லன் (புறம் - 103)” என்று அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியின் அளவற்ற ஈகையை அவ்வையார் பாடுகிறார். முல்லைக்குத் தேரீந்த வள்ளல் பாரியின் கொடைத்திறம் மழையை ஒத்தது என்று கபிலர் பாரியின் கொடையைப் புகழ்கிறார் (புறம் - 107).  “இம்மைச் செய்தது மறுமைக்கு ஆம் எனும் அறவிலை வணிகன் ஆய் அலன்” (புறம் - 134) என்று உறையூர் ஏணிச்சேறி முடமோசியார், ஆய் அண்டிரனின் வள்ளல் தன்மையை வியந்து பாடுகிறார். எண்ணற்ற தேர்களை மலையமான் திருமுடிக்காரி இரப்போர்க்கு அளித்த செய்தியை கபிலர் கூறுவதைப் புறநானூற்றுப் பாடல் 123-இல் காணலாம். மற்றும், மூவேந்தர்களின் அல்லது சிற்றரசர்களின்  ஈகைத் தன்மையை புறநானூற்றுப் பாடல்கள் “வரையா ஈகை”, ஒம்பா ஈகை”, ஆனா  ஈகை” என்ற சொற்றொடர்களால் பல பாடல்களில் குறிப்பிடுவதிலிருந்து, சங்க காலத்து மன்னர்கள்  ஈகையில் சிறந்தவர்களாக விளங்கினார்கள் என்பது நன்கு புலனாகிறது.

    காட்சிக்கு எளிமை, கடுஞ்சொல்லன் அல்லாமை, இன்சொல் கூறல், செவிகைப்பச்  சொற்பொறுத்தல்: “எம் அரசன் இருக்கும் ஆரவாரமான  மூதூரில்  அவ்வூருக்கு உரியவர் போல் காலம் பாராது நெருங்கி அவன் வீற்றிருக்கும் அரசவையில் தலை நிமிர்ந்து செல்வது எம் போன்ற இரவலர்க்கு எளிது “ என்று கூறும் சுவையான பாடலில் (புறம் - 54) கோனாட்டு எறிச்சலூர் மாடலன் மதுரைக் குமரனார், சேரமான் குட்டுவன் கோதை காட்சிக்கு எளியவனாக இருந்ததைக் குறிப்பிடுகிறார்.  ”ஊர்க்குறு மாக்கள் வெண்கோடு கழாலின் நீர்த்துரை படும் பெருங் களிறு போல இனியை பெரும எமக்கே” என்று அவ்வையார் (புறம் - 94) கூறுவதிலிருந்து அதியமான் காட்சிக்கு எளியவனாகவும் இனியவனாகவும் இருந்ததாகத் தெரிகிறது.  சோழன் நலங்கிள்ளிக்கும் நெடுங்கிள்ளிக்கும் இருந்த பகைமை, போராக மாறிய பொழுது, நெடுங்கிள்ளி போருக்குப் பயந்து தன் அரண்மனைக்குள் ஓளிந்து கொண்டிருந்தான். அவ்வமயம், கோவூர் கிழார் என்னும் புலவர் ” அறவை யாயின்,’நினது’ எனத் திறத்தல், மறவை யாயின், போரொடு திறத்தல்;  அறவையும் மறவையும் அல்லையாகத்  திறவாது அடைத்த திண்ணிலைக் கதவின்  நீள்மதில் ஒருசிறை ஒடுங்குதல் நாணுத்தக வுடைத்திது காணுங் காலே” என்று கூறும் பாடல்  (புறம் - 44) செவிகைப்பச் சொற்பொறுத்தலுக்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறது.

அறவழி நிற்றல், முறைசெய்து காப்பாற்றுதல், செங்கோல் செலுத்துதல், குடியோம்பல்: நால்வகைப் படைச் சிறப்புடையதாயினும்  பெருமை மிக்க அறநெறியை அடிப்படையாகக் கொள்வதே  அரசனுக்கு வெற்றியாகும் என்று மதுரை மருதன் இளநாகனார், பாண்டியன் இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனுக்கு அறிவுரை கூறியதிலிருந்து, அறவழி நிற்றல் அரசர்க்குரிய பண்பு என்று கருதப்பட்டதை அறிகிறோம் (புறம் - 55).  அதே புலவர், நடுவு நிலைமை தவறாமல் நீதி வழங்கி முறைசெய்து மக்களைக் காப்பாற்றுவதின் முக்கியத்துவத்தை, “ நமர் எனக் கோல்கோடாது பிறர் எனக் குணம் கொல்லாது ஞாயிற்றன்ன வெந்திறல் ஆண்மை” அரசனுக்குரிய பண்புகளில் ஒன்று என்றும் கூறுகிறார்.  மற்றொரு பாடலில், இடைக்காடனார் என்னும் புலவர், சோழன் குளமுற்றத்துத் துஞ்சிய கிள்ளி வளவன், “புலிபுறங் காக்கும் குருளை போல, மெலிவில் செங்கோல்” செலுத்தி மக்களைக் காத்ததாகக் கூறுகிறார் (புறம் - 42).  செங்கோல் செலுத்தும் அரசன் என்று மக்களால் கருதப்படுவது இன்றியமையாதது என்ற கருத்தைப் பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் இயற்றிய பாடலிலும் காணலாம் (புறம் - 72).

 

மேலே குறிப்பிட்ட சான்றுகளிலிருந்து புறநானூற்றுக் காலத்து மன்னர்கள் வள்ளுவர் இறைமாட்சியில் கூறும் குணங்களையும் செயல்முறைகளயும் கடைப்பிடித்தவர்களாகவோ அல்லது அவை அனைத்தும் மன்னருக்கு உரிய ஒழுக்கம் என்று எண்ணி அவற்றைப் பின்பற்றி வாழ முயற்சி செய்தார்கள் என்றோ தெரிகிறது. இத்தனை நற்குணங்களும் அக்காலத்து மன்னர்களிடம் இருந்தாலும் அவர்களிடம் சில குறைகளும் இருந்தன. அக் குறைகளால் நேரிட்ட விளைவுகள் என்ன என்பதைப் பார்க்கலாம்.

 

ஒற்றுமையின்மை: புறநானூறு காலத்தில் வாழ்ந்த மன்னர்கள் தங்கள் நாட்டைச் சிறப்பாக ஆண்டாலும், அவர்களிடத்தில் இருந்த பொறாமையினாலும், பகை உணர்வினாலும் தமிழகத்தில் எப்பொழுதும் போர்முரசு ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. பாண்டியன் பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி (புறம் - 6, 15), சோழன் உருவப் பஃறேர் இளஞ்சேட் சென்னி (புறம் - 4), கரிகால் வளவன் (புறம் - 7), சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளி (புறம் - 16), பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் (புறம் - 23) போன்ற மன்னர்கள், தன் நாடு அல்லாத தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளில் வாழ்ந்த மக்களைத் துன்புறுத்தியதையும், அவர்கள் நாட்டைத் தீக்கிரையாக்கியதோடு மட்டுமல்லாமல் பெரும் அழிவுகளை விளைவித்ததையும் புறநானூற்றில் பல பாடல்களில் காண்கிறோம்.  அக்காலத்து மன்னர்களிடையே, தமிழகத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் அனைவரும் தமிழர்கள் என்ற ஒற்றுமை மனப்பன்மை இல்லை.  தமிழர்கள் தமிழால் ஒன்றுபடவில்லை.

 

கொடைமடம்: புலவர்களுக்கும், பாணர்களுக்கும் மற்ற இரவலர்க்கும் அளவற்ற பொருட்களை மன்னர்கள் வாரி வழங்கினர். நாட்டினுடைய செல்வத்தைத் தன் சொந்த செல்வமாக அவர்கள் எண்ணியதாகத் தோன்றுகிறது.  இரவலர்க்குப் பொருள் வழங்குவது நற்செயலானலும் அச்செயல்கள் அவர்களின் நெடுங்கால நல்வாழ்வுக்கு வழி வகுத்ததாகத் தெரியவில்லை.  இரவலர்கள் இரவலர்களாகவே மன்னர்களையும் வள்ளல்களையும் நம்பி வாழ்ந்து வந்ததாகத் தோன்றுகிறது.  இத்தகைய “தேற்றா ஈகை”யால் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கோ அல்லது மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்வதற்கோ வழியில்லை. ”ஆற்றின் அளவறிந்து ஈக; அது பொருள் போற்றி வழங்கும் நெறி (குறள் - 477) என்னும் குறளுக்கேற்ப அக்காலத்து மன்னர்கள் செயல்பட்டதாகத் தோன்றவில்லை.

 

பொருளாதார வளர்ச்சித் திட்டங்கள் இல்லை: “இயற்றலும் ஈட்டலும் காத்தலும் காத்த வகுத்தலும் வல்லது அரசு (குறள் - 385)” என்ற குறளில் அரசன் வருவாயைப் பெருக்கி, வளம் சேர்த்து, அதனைக் காத்து நறசெயல்களுக்குப் பகுத்தளிக்க வேண்டும் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்.  சங்காலத்து மன்னர்கள் வரி விதித்து நாட்டின் செல்வத்தைப் பெருக்கியதாகக் காண்கிறோம். போரில் வெற்றி பெற்றுப் பகைவர்களின் பொருளைத் தமதாக்கிக் கொண்டதாகக் காண்கிறோம்.  கரிகால் வளவன், பாண்டியன் முடத்திருமாறன் போன்ற ஒரு சில மன்னர்களைத் தவிர, மற்ற மன்னர்கள், நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியை உண்டுபண்ணக் கூடிய திட்டங்களையோ அல்லது பொது மக்களின் நல்வாழ்விற்குத் தேவையான திட்டங்களயோ தீட்டிப் பொருளாதார வளர்ச்சிக்குத் தேவையான கட்டமைப்புகளை உருவாக்கித் தொழில், வணிகம் ஆகியவற்றை வளர்த்து நாட்டின் செல்வத்தைப் பெருக்கியதாகத் தெரியவில்லை.

 

ஆட்சித் திறன்: சங்க காலத்து மன்னர்கள் நல்லாட்சி நடத்தி மக்களைப் பாதுகாத்தாலும், போரில் அவர்கள் வென்ற நாடுகளில் தமது ஆட்சியை நிறுவி அந்த நாடுகளைத் தமது நாட்டோடு இணைத்துத் தமது நாட்டை அவர்கள் வலுப்படுத்தியதற்கான சான்றுகள் இலக்கியத்திலோ அல்லது வரலாற்றிலோ காணப்படவில்லை.

 

முடிவாக, வள்ளுவர் கூறும் குணநலன்கள் பலவும் சங்க காலத்து மன்னர்களிடம் காணப்பட்டாலும், ஒற்றுமையின்மை, கொடைமடம், பொருளாதார வளர்ச்சியில் அக்கறையின்மை, வென்ற நாடுகளை சரியான முறையில் ஆட்சி செய்யாத குறை, ஆகியவற்றால் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் வலிமை குன்றி,  தமிழகத்தின் பொற்காலம் மறைந்து, களப்பிரர்களின் ஆட்சிக்காலம் என்று கருதப்படும் இருண்ட  காலம் தொடங்கியதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.     

 

துணை நூல்கள்

பண்டாரத்தார் சதாசிவ. தமிழக வரலாற்று வரிசை -1. அமிழ்தம் பதிப்பகம், சென்னை - 600 017.

 பிள்ளை, ஒளவை சு. துரைசாமி. புறநானூறு பகுதி 1, 2. சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம். 522, டி.டி.கே. சாலை, ஆள்வார்பேட்டை, சென்னை - 600 018.

பாவாணர். தேவநேய. திருக்குறள் தமிழ் மரபுரை. இந்து பப்ளிகேஷன்ஸ் 40, உஸ்மான் தெரு,  தி.நகர்,சென்னை  600 017.

முருகரத்தனம் முனைவர் தி. குறள் கூறும் இறைமாட்சி. மதுரைப் பல்கலைக் கழகம், மதுரை 625 021.

---

[1] 2010 – ஆம் ஆண்டு, கோயம்புத்தூரில்  நடைபெற்ற உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டில் இக்கட்டுரை வெளியிடப்பட்டது

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு

மனிதர்களின் ஆழ்மனத்தில், “நாம் ஏன் பிறந்தோம்? பிறந்தவர்கள் அனைவரும் இறக்கத்தான் வேண்டுமா? இறந்த பின்னர் உடலைவிட்டு உயிர் விலகித் தனித்து இயங்குமா? மறுபிறவி என்ற ஒன்று உண்டா? கடவுள் என்று ஒருவர் உண்மையிலேயே இருக்கிறாரா?” போன்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. இத்தகைய கேள்விகள் ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளாகக் கோடிக் கணக்கான மக்களிடம் இருந்துவருகின்றன. இது போன்ற கேள்விகளுக்குத் தங்களிடத்தில் விடைகள் இருப்பதாக மதங்கள் கூறுகின்றன. ஆனால், மதங்கள் கூறும் விடைகளில் கருத்து ஒற்றுமை இல்லை. வள்ளுவரும் இது போன்ற சில கேள்விகளுக்கு விடை அளிக்கிறார்.

நிலையாமை

வாழ்க்கை, செல்வம் ஆகியவை நிலையில்லாதவை என்பதை பல குறட்பாக்களில் வள்ளுவர் வலியுறுத்துகிறார். ஒருவனிடம் பெருஞ்செல்வம் சேர்தல், கூத்தாடுகின்ற அரங்கில் சிறிது சிறிதாகக் கூட்டம் வந்து சேர்வதைப் போன்றது. அச்செல்வம் கைவிட்டுப் போவது, கூத்து முடிந்தவுடன் அக்கூட்டம் கலைந்து போவதைப் போன்றது. அதாவது, செல்வம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்து சேரும். ஆனால், அது போகும்போது விரைவில் சென்றுவிடும்(குறள் – 332). அண்மையில் கொரொனா நோய்க்கிருமியால் உலகெங்கும் பொருளாதாரச் சரிவு ஏற்பட்டதால், பலருடைய செல்வம் வெகுவிரைவில் பெருமளவில் குறைந்தது குறிப்பிடத் தக்கது. நேற்று உயிரோடு இருந்தவர் இன்று உயிரோடு இல்லை என்பதுதான் இவ்வுலகின் பெருமை (குறள் – 336). நாள் என்பதைப் பற்றி நன்கு அறிந்தவர்கள், அது ஒரு கால அளவன்று என்றும், அது உடலிலிருந்து உயிரைச் சிறிது சிறிதாகப் பிரிக்கும் வாள் என்பதையும் உணர்வார்கள் (குறள் – 334).

கூத்தாட்டு அவைக்குழாத் தற்றே பெருஞ்செல்வம்

போக்கும் அதுவிளிந் தற்று.                                         (குறள் – 332)

நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்

பெருமை உடைத்துஇவ் வுலகு.                                   (குறள் – 336)

நாளென ஒன்றுபோற் காட்டி உயிர்ஈரும்

வாளது உணர்வார்ப் பெறின்.                                      (குறள் – 334)

யாக்கை(உடல்) நிலையாமை, செல்வம் நிலையாமை, மற்றும் இளமை நிலையாமை பற்றிய கருத்துக்களை சமண முனிவர்களால் இயற்றப்பட்ட நாலாடியாரிலும், சைவத்திருமுறை பன்னிரண்டில் பத்தாவது திருமுறையாகக் கருதப்படும் திருமூலர் இயற்றிய திருமந்திரத்திலும் காணலாம். யாக்கை நிலையாமை, இளமை நிலையாமை போன்றவற்றில் எவருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது. ஒருவருடைய செல்வம் பெருகுவதற்கும் குறைவதற்கும் வாய்ப்பு உள்ளது. சில சமயங்களில் சிலருடைய செல்வம் முற்றிலும் அழியலாம். சிலருடைய செல்வம் அவர்கள் இறந்த பிறகு அவர்களுடைய சந்ததியினருக்குச் சென்றடைவதையும் நாம் காண்கிறோம். அதனால், செல்வம் நிலையில்லாதது என்று உறுதியாகக் கூறுமுடியாது.

உயிர்

உயிர் என்பது நமது உடலை இயக்கும் ஒரு ஆற்றல் என்று கருதப்படுகிறது. உயிர் நிலையானது என்றும், அது மீண்டும் மீண்டும் பல பிறவிகளை எடுக்கிறது என்றும் வள்ளுவர் கருதுகிறார். இவ்வுடம்புக்கும் உயிருக்குமுள்ள நட்பு, முட்டைக்குள் இருந்த பறவை இறக்கை முளைத்தபின் வெளிவந்து, அந்த முட்டையைவிட்டுப் பறந்து போவதைப் போன்றது (குறள் – 338). மற்றும், சாவு என்பது உறக்கத்தைப் போன்றது; பிறப்பு என்பது உறங்கி விழித்தலைப் போன்றது (குறள் – 338). உறங்கியவன் மீண்டும் எழுவதைப்போல், ஒரு உடலில் இருந்த உயிர் அந்த உடலின் மரணத்திற்குப் பிறகு அந்த உடலைவிட்டு வெளியேறி, மீண்டும் மற்றொரு உடலோடு இயங்குகிறது என்பதை உணர்ந்த வள்ளுவர், “உடம்பில் ஒதுக்குக் குடியாயிருந்த உயிர்க்கு புகுந்து தங்குதற்கு நிலையான ஒரு இல்லம் அமைந்திடவில்லையே (குறள் – 340)” என்று வியக்கிறார்.

குடம்பை தனித்துஒழியப் புள்பறந் தற்றே

உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு.                                      (குறள் – 338)

உறங்கு வதுபோலுஞ் சாக்காடு உறங்கி

விழிப்பது போலும் பிறப்பு.                                (குறள் – 339)

புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ உடம்பினுள்

துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு.                             (குறள் – 340)

வள்ளுவர் காலத்தில், இன்றைய இந்து மதத்தின் முன்னோடியாக இருந்த மதம் வைதீக மதம்[1]. அந்த மதத்தில், ஆத்மா என்ற ஒன்று உடலில் இருப்பதாகவும், உயிர் உடலைவிட்டு நீங்கினால் ஆத்மா உடலைவிட்டு நீங்குவதாகவும் கூறப்படுகிறது. மற்றும், ”ஆத்மா நிலையானது. உடல் அழிந்தாலும் ஆத்மா அழியாமல் மீண்டும் மீண்டும் பிறவிகளை எடுக்கிறது.”, என்ற கருத்தும் வைதீக மதத்தில் காணப்படுகிறது. சமண மதத்திலும் ஆத்மாவைப் பற்றி இதே கருத்துக்கள் காணப்படுகின்றன. சமண மதம் ’ஆத்மா’ என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக ’ஜீவா’ என்ற வடமொழிச் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது. ’ஜீவா’ என்ற சொல் தமிழில் உள்ள ‘உயிர்’ என்ற சொல்லுக்கு இணையான வடமொழிச்சொல். ஆத்மா என்பதற்கு இணையான தமிழ்ச்சொல் இல்லாததால் உயிர் என்ற சொல் ஆத்மாவைக் குறிக்கும் சொல்லாகத் தமிழில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. வள்ளுவரும் ஆத்மாவைத்தான் உயிர் என்று குறிப்பிடுவதாகத் தோன்றுகிறது.

வினைப்பயன் (கர்மா)

கர்மா என்ற சொல்லுக்குச் செயல் என்பது பொதுவான பொருள். ஒவ்வொரு செயலுக்கும் எதிர் வினை ஏற்படும் என்பது உலகப் பொது வழக்கு. அந்த வழக்குப் போலவே, வைதீக மதத்தில் ஒவ்வொருவரின் செயலுக்கும் ஏற்றாற்போல் பலன் கிட்டும் என்பதைக் குறிப்பதற்கு வைதீக மதம் 'கர்மா' என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறது. ஒருவருடைய கர்மா என்பது அவரவர் வினைப்பயன். அது அவரவர் செய்யும் செயல்களில்தான் இருக்கிறது. நல்ல செயல்களைச் செய்தால் அதன் பயன் நன்மையானதாக இருக்கும். மாறாக தீவினை துன்பம் தரும் என்பது வேதங்களில் காணப்படும் கருத்து. ஒருவரின் அனைத்துச் செயல்களின் பயன்கள், அவரவர் முற்பிறவிச் செயல்பாடுகள் உட்பட, அவரது கர்மா தீர்மானிக்கிறது. ஒருவருடைய வினைப்பயன்கள் (கர்மா) அவருடைய ஆத்மாவோடு தொடர்புகொண்டு அவருடைய அடுத்த பிறவியில் அவருடைய வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்பதையும் முடிவு செய்கிறது என்று வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது[2].  வேதாந்தத் தத்துவத்தின்படி தீவினைகள் செய்தவர்கள், மறுபிறவியில் நரகத்தில் உழன்று மீண்டும் பூமியில் இழி பிறப்பாளர்களாகவும், நல்வினைகள் செய்தவர்கள் சொர்க்கலோகம் சென்று, நல்வினைப்பயன்கள் முடிந்தவுடன் மீண்டும் புவியில் உயர்பிறப்பாளர்களாகவும் பிறப்பர். சமண மதத்திலும் கர்மாவைப் பற்றி ஏறத்தாழ இதே கருத்துக்கள் காணப்படுகின்றன.

வள்ளுவரும் வினைப்பயனும்

நற்செயல்களைச் செய்தவர்கள் அவர்களின் செயல்களுக்கேற்ப நற்பயன் அடைவார்கள் என்ற கருத்தும், தீச்செயல்களைச் செய்தவர்கள் அவர்களின் செய்ல்களுக்கேற்ப தீயபயன்களை அடைவார்கள் என்ற கருத்தும் குறளில் காணப்படுகின்றன. அவர்கள் அடையும் பயன் இம்மையிலோ அல்லது மறுமையிலோ இருக்கலாம் என்றும் வள்ளுவர் கூறுகிறார். ”பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்கு இன்னா

பிற்பகல் தாமே வரும்(குறள் -319)”, என்ற குறளில், தீவினைகளினால்  வரும் தீயபயன்கள் இப்பிறவியிலேயே வரும் என்ற கருத்து காணப்படுகிறது. ”சிறுமையுள் நீங்கிய இன்சொல் மறுமையும் இம்மையும் இன்பம் தரும் (குறள் – 98)”, என்ற குறளில், இன்சொற்களால் வரும் இன்பம் இப்பிறவியிலும் மறுபிறவியிலும் வரும் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார். ஒருவருடைய நற்செயல்களின் பயன்களும் தீச்செயல்களின் பயன்களும் இம்மையில் அல்லது மறுமையில் அல்லது இம்மை மற்றும் மறுமை ஆகிய இரண்டு நிலைகளிலும் அவரை வந்தடையலாம் என்ற கருத்து குறளில் காணப்பட்டாலும், அவருடைய மறுபிறவி வினைப்பயன்களால் (கர்மாவால்) வருகிறது என்ற கருத்து குறளில் காணப்படவில்லை.

வள்ளுவர் பார்வையில் மறுபிறவி

ஆத்மா மீண்டும் மீண்டும் பிறவிகளை எடுக்கிறது என்பதில் வள்ளுவர் நம்பிக்கை உடையவர் என்பது பல குறட்பாக்களிலிருந்து தெரிகிறது. இப்பிறவிக்குப் பிறகு மற்றுமொரு பிறவியைப் பற்றிப் பல குறட்பாக்களில் வள்ளுவர் கூறுகிறார், இப்பிறவியில் மட்டுமல்லாமல் மறுபிறவியிலும் இன்சொல் இன்பம் தரும்(குறள் – 98) என்றும், மனநலத்தால் மறுமையிலும் இன்பம் கிடைக்கும்(குறள் – 459) என்றும், மனைவிக்கு அஞ்சி வாழ்பவன் மறுமையிலும் புகழ் இல்லாதவன் (குறள் – 904) என்றும், வறுமையால் மறுபிறவியிலும் இன்பம் இல்லை(குறள் – 1042) என்றும், வள்ளுவர் மறுமையைப் பற்றிக் கூறுகிறார்..

சிறுமையுள் நீங்கிய இன்சொல் மறுமையும்

இம்மையும் இன்பம் தரும்.                      (குறள் – 98)

மனநலத்தின் ஆகும் மறுமைமற்று அஃதும்

இனநலத்தின் ஏமாப்பு உடைத்து.           (குறள் – 459)

மனையாளை அஞ்சும் மறுமையி லாளன்

வினையாண்மை வீறெய்தல் இன்று.                 (குறள் – 904)

இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும்

இம்மையும் இன்றி வரும்.                       (குறள் – 1042)

பழியில்லாத மக்களைப் பெற்றால் ஏழு  பிறவிகளிலும் துன்பங்கள் அணுகா(குறள் – 62) என்றும், தங்களுக்கு நேர்ந்த துன்பத்தை நீக்கியவருடைய நட்பை ஏழேழு பிறவிகளிலும் மக்கள் நினைவில் வைத்துக்கொள்வார்கள்(குறள் – 107) என்றும், ஒருவன் தன் ஐம்புலன்களையும் ஒரு பிறப்பில் ஆமை தன் கால்களையும் முகத்தையும் உள்ளே இழுத்துக் கொள்வதைப்போல் அடக்கிக்கொள்வானானால், அது பின்வரும் ஏழுபிறப்பிலும் அவனுக்குப் பாதுகாவலாக இருக்கும் என்றும்(குறள் – 126), ஒருவன் ஒருபிறப்பின்கண் கற்ற கல்வி அவனுக்கு ஏழு பிறப்பிலும் உதவியாக இருக்கும்(குறள் – 398) என்றும், பின்வரும் ஏழுபிறப்பிலும் தான் நரகம் என்னும் சேற்றில் அழுந்திக் கிடக்கும் நிலையை, அறிவில்லாத பேதையாகிய ஒருவன் தனது ஒருபிறப்பிலேயே செய்துகொள்ளும் ஆற்றலுடையவன் என்றும்(குறள் - 835) வள்ளுவர் கூறுகிறார், ’இம்மை’ என்பதற்கு ‘இக்காலம்’ என்றும்,, ‘மறுமை’ என்பதற்குப் ‘பிற்காலம் அல்லது எதிர்காலம்’ என்றும்,  ’எழுமை’ என்பதற்கு ‘நீண்ட காலம்’ என்றும் பொருள் கூறுவது இக்காலத்தில் நமக்கு ஏற்றதாகத் தோன்றினாலும், வள்ளுவர் காலத்தில் அவை ‘இப்பிறவி’, ’மறுபிறவி’, ‘ஏழுபிறவிகள்’ ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் சொற்களாகவே பயன்படுத்தப்பட்டன.

எழுபிறப்பும் தீயவை தீண்டா பழிபிறங்காப்

பண்புடை மக்கட் பெறின்.                      (குறள் – 62)

எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர் தங்கண்

விழுமம்  துடைத்தவர் நட்பு.                              (குறள் – 107)

ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்தடக்கல் ஆற்றின்

எழுமையும் ஏமாப் புடைத்து.                             (குறள் – 126)

ஒருமைக்கண் தான் கற்ற கல்வி ஒருவற்கு

எழுமையும் ஏமாப்பு உடைத்து.                          (குறள் – 398)

ஒருமைச் செயலாற்றும் பேதை எழுமையும்

தான்புக் கழுந்தும் அளறு.                        (குறள் – 835)

வள்ளுவர் பார்வையில் மறுபிறவிக்குக் காரணம் என்ன? அவற்றைத் தவிர்ப்பது எப்படி?

துன்பத்திற்குக் காரணம் அவா என்பது வள்ளுவரின் கருத்து. அவா இல்லாதவர்களுக்குத் துன்பம் இல்லை என்றும், அவா இருந்தால் துன்பங்கள் மேலும்மேலும் விடாது வந்துகொண்டே இருக்கும் என்றும் வள்ளுவர் கூறுகிறார்.

          அவாஇல்லார்க்கு இல்லாகும் துன்பம்அஃ துண்டேல்

         தவாஅது மேன்மேல் வரும்.                               (குறள் – 368)

அவா (ஆசை) என்பது ஒருபொருள்மீது நமக்குள்ள விருப்பம். ஒரு பொருள்மீது நமக்குள்ள விருப்பம் தீவிரமாக மாறும்பொழுது அது பற்று என்று அழைக்கப்படுகிறது. உதாரணமாக, ஒருவன் மது அருந்துவதில் விருப்பம் உள்ளவானாக இருந்து குடிகாரனாக மாறும்பொழுது, அவனுக்கு மதுமீதுள்ள விருப்பம் பற்றாகிறது. பற்று என்ற சொல்லுக்கு ‘பசை’ என்று ஒருபொருள் உண்டு. விரும்பிய பொருளின்மீது உள்ள விருப்பம் நம் மனத்தில் பசைபோல் ஒட்டிக்கொள்ளும்பொழுது விருப்பம் பற்றாக மாறுகிறது. ஒரு பொருளின்மீது நமக்கு உள்ள விருப்பம் பற்றாக மாறும்பொழுது, அந்தப்பொருள் இல்லாமல் நம்மால் இருக்க முடியாது. குடிகாரனுக்கு மது இல்லாமல் இருக்க முடியாது. ஒரு போதைப் பொருளைப் பயன்படுத்துபவனால் அந்தப்பொருள் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. அவா என்னும் விதை முளைத்துப் பற்றாக வளர்கிறது. பற்றுக்களால் ஆத்மா மீண்டும் பிறக்கிறது என்பது வள்ளுவரின் கருத்து(குறள் – 361). ஆகவே, பற்றுக்கள்தான் ஆத்மா மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பதற்குக் காரணம். பற்றுக்களைத் தவிர்த்தால்தான் தொடர்ந்து வருகின்ற பிறவிகளிலிருந்து விடுதலை பெறமுடியும். பற்றுக்களை நீக்காவிட்டால் மாறிமாறிப் பிறவிகள் வருகின்ற நிலையாமையே காணப்படும்(குறள் – 349).

அவாஎன்ப எல்லா உயிர்க்கும் எஞ்ஞான்றும்

தவாஅப் பிறப்பீனும் வித்து.                                                  (குறள் – 361)

பற்றற்ற கண்ணே பிறப்பறுக்கும் மற்று

நிலையாமை காணப் படும்.                                          (குறள் – 349)

’அவா அறுத்தல்’ என்ற அதிகாரத்தில், பிறப்பிற்குக் காரணம் பற்றுக்கள் என்றும், பற்றுக்களை நீக்கினால் மீண்டும் பிறப்பில்லை என்றும் கூறும் வள்ளுவர்,’கடவுள் வாழ்த்து’ என்ற அதிகாரத்தில், ”இறைவன் திருவடியாகிய புணையைச் சேர்ந்தவர் பிறவியாகிய பெருங்கடலைக் கடப்பர்; அப்புணையைச் சேராதவர் பிறவியாகிய பெருங்கடலை கடக்க மாட்டார்கள்(குறள் – 10).”, என்று கூறுகிறார்.

பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவார் நீந்தார்

இறைவன் அடிசேரா தார்.                                      (குறள் – 10)

அதாவது, ”இறைவனை இடைவிடாமல் நினத்துத் தொழுது இறைவன் அருள் பெற்றவர்களுக்கு மீண்டும்  பிறவி இல்லை. அவ்வாறு அருள் பெறாதவர்களுக்கு மீண்டும் பிறவி உண்டு.” என்று வள்ளுவர் கூறுவதாகத் தோன்றுகிறது.

”ஒருவன் மீண்டும் பிறவாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால், பற்றுக்களை நீக்க வேண்டுமா அல்லது கடவுளைத் தொழ வேண்டுமா?” இந்த இரண்டு அணுகுமுறைகளும் ஒன்றோடு ஒன்று முரணானவையா?” என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. ஒருவன் சென்னையிலிருந்து மதுரைக்குச் செல்ல வேண்டுமானால், விமானத்தில் செல்லலாம். அல்லது சீருந்தில் செல்லலாம். இவை இரண்டும் முரணானவை அல்ல. இவை இரண்டும் ஒரு இடத்தை அடைவதற்கான இரண்டு வழிகள். கடவுள் நம்பிக்கை உடையவர்கள் கடவுளைத் தொழுவதோடு மட்டுமல்லாமல், பற்றுக்களை விலக்கிக்கொள்ளும் முயற்சிகளிலும் ஈடுபடலாம். அது, சென்னையிலிருந்து மதுரைக்குச் செல்ல விரும்புபவன், திருச்சிக்கு விமானத்தில் சென்று பிறகு திருச்சியிலிருந்து மதுரைக்குச் சீருந்தில் செல்வது போன்றது. ஆகவே, இரண்டு நெறிகளும் வள்ளுவருக்கு உடன்பாடானவையாகத் தோன்றுகிறது.

அவாவை விலக்கினால் என்ன நடைபெறும்?

அவாவை முற்றிலும் விலக்கினால் இப்பிறவியிலேயே இடையறாத இன்பம் கிடைக்கும் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார்(குறள் – 369). ஒருபோதும் நிரம்பாத இயல்புடைய அவாவை ஒருவன் விடுவானாயின், அந்த நிலையில் அவன் மாறாத இயல்புடைய இயற்கையான நிலையை அடைவான் (குறள் – 370). அவாவை விடுவதால் இப்பிறவியில் கிடைக்கும் ’இடயறாத இன்பம்’ பிறவாத நிலையிலும் தொடருமா என்பது தெளிவாகக் கூறப்படவில்லை.

          இன்பம் இடையறாது ஈண்டும் அவாவென்னும்

         துன்பத்துள் துன்பம் கெடின்.                            (குறள் – 369)

ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே

         பேரா இயற்கை தரும்.                                      (குறள் – 370)

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு

தெய்வம் என்ற சொல்லைப் பல இடங்களில் வள்ளுவர் பயன்படுத்துகிறார் (குறட்பாக்கள் 43, 50, 55, 619, 702 மற்றும் 1023). இறைவன் என்ற சொல்லை கடவுள் வாழ்த்து என்ற அதிகாரத்தில் வள்ளுவர் பயன்படுத்துகிறார் (குறட்பாக்கள் 5,10), ‘தாமரைக்கண்ணான்’, ‘வகுத்தான்’, ’பற்றற்றான்’ ‘உலகியற்றியான்’ .ஆகிய சொற்களையும் வள்ளுவர் பயன்படுத்துகிறார். இதுபோன்ற கருத்துக்கள் மக்களிடையே பரவியிருந்ததால், வள்ளுவர் இச்சொற்களைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம் அல்லது வள்ளுவர் கடவுள் நம்பிக்கை உடையவராக இருந்திருக்கலாம். ஆகவே, தெய்வம், கடவுள் ஆகியவற்றில் வள்ளுவர் நம்பிக்கை இல்லாதவர் என்று உறுதியாகக் கூறமுடியாது.  எவ்வாறாயினும், கடவுளைப் பற்றிய தெளிவான கருத்துக்கள் குறளில் காணப்படவில்லை என்பது தெளிவு[3].

ஆத்மாவைப் பற்றி வள்ளுவர் கூறும் கருத்திற்கும் சமண வைதீக மதங்கள் ஆத்மாவைப் பற்றிக் கூறும் கருத்திற்கும் ஓரளவு ஒற்றுமை இருக்கிறது. புத்த மதம் ஆத்மா என்ற ஒன்று இல்லை என்று கூறுகிறது. எது உண்மை? வள்ளுவரும் புத்தரும் பிறவிக்குக் காரணம் ஆசை என்கிறார்கள். சமண மதமும் வைதீக மதமும் பிறவிக்குக் காரணம் கர்மா என்று கூறுகின்றன. எது உண்மை? ஆத்மா மீண்டும் மீண்டும் பிறவிகளை எடுக்கிறது என்று வைதீக, சமண மதங்கள் கூறுகின்றன. ஆத்மா என்ற ஒன்று இருப்பதை புத்த மதம் ஏற்றுக்கொள்ளாதால், ஆத்மாவிற்குப் பதிலாக எந்நேரமும் மாறிக் கொண்டிருக்கும் மனச் சக்தியின் ஓட்டம் (Consciousness) மறுபிறவிகளை எடுப்பதாகப் புத்த மதம் கூறுகிறது. எது உண்மை? வைதீக, சமண, புத்த மதங்கள் ஆத்மா (அல்லது மனச் சக்தி) பல பிறவிகளை எடுக்கிறது என்று கூறுகின்றன. கிறித்துவ, இஸ்லாமிய மதங்கள் ஆத்மா மீண்டும் பிறப்பதில்லை என்று கூறுகின்றன. எது உண்மை? கடவுள் என்ற ஒருவர் இருக்கிறார் என்று வைதீக, கிறித்துவ, இஸ்லாமிய மதங்கள் கூறுகின்றன. சமண புத்த மதங்கள் கடவுள் என்ற ஒருவர் இருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. எது உண்மை?  இந்து மதத்தின் கடவுட்கொள்கை அதன் முன்னோடியாகிய வைதீக மதத்திலிருந்து வேறுபடுகிறது. எது உண்மை? பிறவிகள் எல்லாம் முடிந்த பிறகு ஆத்மா கடவுளோடு ஒன்றிவிடுவதாக வைதீக மதம் கூறுகிறது(அத்வைதம்). பிறவாத நிலையைப் பற்றிய கருத்துக்களில் சமண, புத்த, கிறித்துவ, இஸ்லாமிய மதங்கள் வெவ்வேறு கருத்துக்களைக் கூறுகின்றன. எது உண்மை? உண்மை என்பது ஒவ்வொரு மதத்தினருக்கும் வெவ்வேறாக இருக்க முடியாது. கடவுள் என்ற ஒருவரைப் பற்றிய தெளிவான கருத்துக்கள் விஞ்ஞானிகளிடையேயும் காணப்படவில்லை. பல விஞ்ஞானிகள் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களாகவும், பல விஞ்ஞானிகள் கடவுள் நம்பிக்கை உடைவர்களாகவும் உள்ளார்கள். கடவுள் இல்லையென்றோ உண்டு என்றோ இதுவரை எந்த விஞ்ஞானியும் திட்டவட்டமாக நிரூபிக்கவில்லை.

இந்தக் குழப்பமான சூழ்நிலையில் நாம் என்ன செய்வது?  மதங்களும் வள்ளுவரும் கூறும் கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்வதா அல்லது மறுப்பதா? இந்த சிக்கலான கேள்விக்கும் வள்ளுவர் விடை அளிக்கிறார்.

          எப்பொருள் யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்

         மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு.                      (குறள் – 423)

         

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்தி, யார் எதைச் சொன்னாலும் அந்தக் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதா என்று ஆராய்ந்து, உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் உண்மையான அறிவு என்பது வள்ளுவரின் கருத்து. ஆனால், ஆத்மா, கர்மா, மறுபிறவி, பிறவாத நிலை, கடவுள் போன்றவற்றிற்கு மதங்களிடையே மிகுந்த கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன. இவற்றை ஆராய்ந்து அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய - மறுக்க முடியாத - உண்மைகளை இதுவரை எவரும் கூறவில்லை. இந்த நிலையில், சாதாரண மனிதன் எவ்வாறு மெய்ப்பொருளைக் கண்டறிய முடியும்? இதுபோன்ற கருத்துக்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கை மிகமிகக் குறைவு. ஆத்மா, கர்மா, மறுபிறவி, கடவுள், பிறவாத நிலை ஆகியவற்றைப் பற்றி அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, மறுக்கமுடியாத  உண்மைகளை அறிஞர்கள் கண்டுபிடிக்கும்வரை நம்மைப் போன்றவர்கள் எவை எல்லாம் மூடநம்பிக்கைகள் என்று நமக்குத் தெளிவாகத் தோன்றுகிறதோ அவற்றைத் தவிர்க்கலாம்.  மற்ற நம்பிக்கைகளைப் பற்றியும் நாம் ஆராயலாம்.  மதங்களும் மதவாதிகளும் கூறும் கருத்துக்களை ஆராயாமல் உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்ளத் தேவையில்லை.

இந்த சூழ்நிலையில், இல்லற வாழ்க்கையில் இருந்து, மனைவி, மக்கள், பெற்றோர், சுற்றத்தார், நண்பர்கள் ஆகியோரோடு அன்போடு பழகி, அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்து, அடக்கத்தையும் ஒழுக்கத்தையும்  கடைப்பிடித்து, பிறர்க்கும் பிறவுயிர்களுக்கும் எவ்விதமான தீமையையும் செய்வதைத் தவிர்த்து,  நம்மால் பிறர்க்கும் பிறவுயிர்களுக்கும் என்ன நன்மைகளைச் செய்ய முடியுமோ அவற்றைச் செய்து, வாய்மை பேசுவதையே நமது கொள்கையாகக் கொண்டு நாம் இறந்த பிறகும் நம்முடைய புகழ் நிலைத்து நிற்குமாறு வாழ முயற்சி செய்வதை நம்முடைய கடமையாகக்கொண்டு வையத்து வாழ்வாங்கு வாழ்வதே சிறந்ததாகத் தோன்றுகிறது.

முடிவுரை

ஆத்மா, கர்மா, மறுபிறவி, பிறவாத நிலை, கடவுள் போன்றவற்றைப் பற்றி மதங்களிடையே மிகுந்த கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன. வள்ளுவருடைய கருத்திற்கும் வைதீக, சமண, புத்த மதங்களின் கருத்திற்கும் சில ஒற்றுமைகளும் பல வேற்றுமைகளும் காணப்படுகின்றன. ஆத்மா, கர்மா, மறுபிறவி, பிறவாத நிலை, கடவுள் போன்றவற்றைப் பற்றி விஞ்ஞானமும் திட்டவட்டமான கருத்துக்களை இதுவரை முன்வைக்கவில்லை. இதுபோன்ற கருத்துக்களை ஆராய்ந்து மெய்ப்பொருளைக் கண்டறியக்கூடிய ஆற்றலும் ஆர்வமும் எவரிடத்தும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  இந்தக் குழப்பமான சூழ்நிலையில், எவையெல்லாம் மூட நம்பிக்கை என்று நம்முடைய பகுத்தறிவுக்குத் தோன்றுகிறதோ அவற்றை விலக்கி, நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையை அன்போடும் அறத்தோடும் நடத்துவதே சிறந்ததாகத் தோன்றுகிறது.

துணைநூல்கள்

சாரங்கபாணி, இரா. திருக்குறள் உரைவேற்றுமை. அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம்,

அண்ணாமலைநகர்: 1989.

சீனிவாசன், காமட்சி. குறள் கூறும் சமயம். மதுரை காமராசர் பல்கலைக்கழகம், மதுரை, 1979

தமிழண்ணல். திருவள்ளுவர் அருளிய திருக்குறள். மீனாட்சி புத்தக நிலையம், மயூரா

வளாகம், மதுரை: 1999.

தேவநேயப் பாவாணர், ஞா.  திருக்குறள் – தமிழ் மரபுரை. ஸ்ரீ இந்து பப்ளிகேஷன்ஸ்,

சென்னை, 600 017

முருகரத்தனம், தி. வள்ளுவர் முப்பால் – அறத்துப் பால் (உரையும் உரைவும்), தமிழ்ச்சோலை, 5 மூன்றாம்

தெற்குத் தெரு, மதுரை 625021

---

[1]. https://www.britannica.com/topic/Vedic-religion

[2] . https://sadhanandaswamigal.blogspot.com/2012/10/blog-post_10.html

[3]. ”குறள் கூறும் சமயம்”, முனைவர்  செல்வி. காமாட்சி சீனிவாசன். மதுரை காமராசர்  பல்கலைக்கழகம் (1979)

தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக!

தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக!

ஒருவரின் சிறப்பான சாதனைகள் பலரால் அறியப்பட்டால் அல்லது பேசப்பட்டால் அவர் புகழுடையவராகக் கருதப்படுகிறார். புகழில் பலவிதம் உண்டு. சிலருடைய புகழ் மின்னலைப் போன்றது. அத்தகைய புகழ் ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் சிலகாலம் மட்டுமே தோன்றி, பின்னர் விரைவில் மறைந்துவிடும். சிலருடைய புகழ் கதிரவனைப்போல் நிலம், காலம் போன்றவற்றின் எல்லைகளைக் கடந்து விளங்கும். உதாரணமாக, மெய்யியல் அறிஞர்கள்(Philosophers), அறிவியல் வல்லுநர்கள், பெருமைக்குரிய கலைஞர்கள், சிறந்த  எழுத்தாளர்கள் போன்றவர்களில் உயர்ந்த சாதனை படைத்தவர்கள் பலராலும் பலநாடுகளில், நீண்ட காலமாக அறியப்பட்டும் பாராட்டப்பட்டும் வருவதால் அவர்களுடைய புகழ் என்றென்றும் உலகெங்கும் நிலைத்து நிற்கும் தன்மையது. பலருடைய புகழ் மின்னலைப்போல் விரைவில் மறையாமலும், கதிரவனைப்போல் என்றென்றும் நிலைத்து நிற்கும் தன்மை இல்லாமலும், இரண்டு வகையான புகழுக்கும் இடைப்பட்டதாக இருக்கும். ஒவ்வொருவரும் தம்மால் இயன்ற முறையில் புகழோடு வாழவேண்டும் என்பது குறளில் காணப்படும் கருத்து.

புகழின் சிறப்பு

ஈகையினால் வரும் புகழைத் தவிர உயிர்க்குப் பயன் அளிக்கக் கூடியது வேறு எதுவுமில்லை (குறள் – 231). புகழ்ந்து சொல்கின்றவர் சொல்பவை எல்லாம் வறுமையால் இரப்பவர்க்கு ஒரு பொருள் கொடுத்து உதவுகின்றவரின்மேல் நிற்கின்ற புகழேயாகும் (குறள் – 232).

ஈதல் இசைபட வாழ்தல் அதுவல்லது

ஊதியம் இல்லை உயிர்க்கு.                                   (குறள் – 231)

உரைப்பார் உரைப்பவை எல்லாம் இரப்பார்க்கொன்று

ஈவார்மேல் நிற்கும் புகழ்.                              (குறள் – 232)

கடந்த இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளில், உலகில் பல மாற்றங்கள் தோன்றியுள்ளன. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குமுன், பெரிய நகரங்கள் இல்லை. அக்காலத்தில், பெரும்பாலான மக்கள் சிற்றூர்களில் வாழ்ந்தார்கள்; ஒருவரை ஒருவர் அறிந்திருந்தார்கள். இன்று, பலரும் பெரிய நகரங்களில் அடுக்ககங்களில் வாழ்கின்றனர். மக்களிடையே அதிகத் தொடர்பில்லை. பல ஆண்டுகளாக அடுத்த வீட்டிலிலேயே இருப்பவர்களைக்கூட மக்கள் தெரிந்துகொள்வதில்லை; அவர்களோடு பழகுவதில்லை. தொலைத்தொடர்பு (Telecommunication), தகவல் தொழில்நுட்பம் (Information Technology), தொலைக்காட்சி (Television), இணையம் (Internet), சமூக வலைத்தளங்கள் (Social Networks), போக்குவரத்து (Transportation) போன்ற துறைகளில் ஏற்பட்டுள்ள வளர்ச்சியால் சமுதாயத்தில் பல நிரந்தரமான மாற்றங்கள் தோன்றியுள்ளன. இது போன்ற மாற்றங்களால், மக்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் தொடர்புகொள்ளும் முறையில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. நேரடித் தொடர்பைவிட தொலைபேசி மற்றும் சமூகவலைத்தளங்கள் வழியாக ஒருவர் மற்றவர்களைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்கிறார்கள். ஒருவருடைய ஈகையால் அவரிடம் வந்து இரப்பவனுக்கு நன்மை உண்டு. ஈகையால், கொடுப்பவர் மகிழ்ச்சி அடையலாம். ஆனால், இன்றைய சூழ்நிலையில் ஈகையால் ஒருவன் புகழடைவதற்கு அதிக வாய்ப்பில்லை. அவனுடைய ஈகை பலருக்கும் தெரிந்து, பலராலும் பாராட்டப்பட்டாலும், அதனால் வரும் புகழ் நிலையானதாக இருப்பதற்கும் வாய்ப்பில்லை. பெருஞ்செல்வந்தர்கள் ஒப்புரவு செய்கிறார்கள். அவர்கள் ஒப்புரவைப் பற்றி வெளிவரும் விளம்பரங்களால் அவர்கள் புகழடைகிறார்கள். இந்தப் புகழும் நிலையானதாக இருப்பதில்லை.

”ஈகையால் வரும் புகழைத் தவிர உயிர்க்குப் பயன் அளிக்கக் கூடியது வேறு எதுவுமில்லை”,  என்றும் ”புகழ்ந்து சொல்கின்றவர் சொல்பவை எல்லாம் வறுமையால் இரப்பவர்க்கு ஒரு பொருள் கொடுத்து உதவுகின்றவரின்மேல் நிற்கின்ற புகழேயாகும்.”, என்றும் வள்ளுவர் கூறுவது இக்காலத்துக்கு ஏற்ற கருத்தாகத் தோன்றாவிட்டாலும், ஈகையின் சிறப்பையும் அதனால் வரும் புகழையும் வலியுறுத்துவதற்காக அவர் இவ்வாறு கூறியதாகக் கொள்வது பொருத்தமானதாகத் தோன்றுகிறது.

நிலையற்ற இவ்வுலகில் அழியாமல் நிலைத்து விளங்குவது உயர்ந்த புகழைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை (குறள் – 233).

ஒன்றா உலகத்து உயர்ந்த புகழல்லால்

பொன்றாது நிற்பதொன் றில்.                                 (குறள் – 233)

எல்லோருடைய புகழும் நிலைத்து நிற்குமா என்பது ஆய்வுக்குரியது. ஒருவன் தன் வாழ்நாட்களில் ஈகை(Charity), ஒப்புரவு (Philanthropy), கலை, கல்வி, வீரம், இலக்கியம், அரசியல், விளையாட்டு போன்ற துறைகளில் சிறந்த விளங்கினால், அவன் சாதனைகளைப் பற்றி அறிந்தவர்கள் அவனைப் பாராட்டுவர்கள். அவன் புகழுடையவனாகக் கருதப்படுவான். அவன் இறந்த பிறகும் சில காலம் அவனைப் புகழ்ந்து பேசுவார்கள். அவனுடைய புகழ், சில ஆண்டுகளில் அல்லது சில தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு மக்களுடைய மனத்தில் இருந்து மறையக்கூடும். ஆனால், மிகச் சிறந்த சாதனை புரிந்தவனாக இருந்தால், அவனுடைய ஈடு இணையற்ற உயர்ந்த புகழ் நீண்ட காலம் நாடு, மொழி, இனம் ஆகிய எல்லைகளைக் கடந்து, காலத்தையும் கடந்து நிலைத்திருக்கும். புத்தர், சாக்ரடீஸ், இயேசு கிறிஸ்து, காந்தியடிகள் ஆகியோரின் புகழை வள்ளுவர் கூறும் உயர்ந்த புகழுக்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கருதலாம்.

புகழுடையார் எய்தும் மேன்மை

இந்நிலவுலகின் எல்லைக்கண்ணே ஒருவன் நிலைத்துநிற்கும் புகழுக்குரிய செயல்களைச் செய்வானாகில், தேவருலகம் தன்னிடமுள்ள தேவரைப் போற்றாமல் அவனேயே போற்றும் (குறள் – 236). புகழ் பெருகும்பொழுது கேடுறுதலும் புகழ் நிலைக்கச் செய்து சாதலும் பேராற்றல் மிக்கவர்க்கன்றி மற்றவர்க்கு இயலாது. (குறள்-235).

நிலவரை நீள்புகழ் ஆற்றின் புலவரைப்

போற்றாது புத்தேள் உலகு.                            (குறள் – 234)

நத்தம்போல் கேடும் உளதாகும் சாக்காடும்

வித்தகர்க் கல்லால் அரிது.                            (குறள் – 235)

தேவருலகம் தேவர்களைப் போற்றாமல் நிலைத்துநிற்கும் புகழுக்குரிய செயல்களைச் செய்பவர்களையே போற்றும் என்று வள்ளுவர் கூறுவது, நிலையான புகழுக்குரிய செயல்களைச் செய்பவர்களின் பெருமையை அவர் பாராட்டுவதைக் குறிக்கிறது.

சிலர் ஈகை, கொடை போன்றவற்றால் பிறர்க்கு உதவி செய்வதைத் தம் கடமையாகக் கருதி, அவற்றால் தமக்குக் கேடு வந்தாலும், சாவே வந்தாலும் அவற்றைத் தொடர்ந்து செய்யத் தயங்குவதில்லை. உதாரணமாக, கர்ணன் வந்தோர்க்கெல்லாம் வாரிவழங்கும் கொடைவள்ளலாகத் திகழ்ந்ததாக மகாபாரதத்தில் கூறப்படுகிறது. இந்திரன் ஒரு ஏழைப் பார்ப்பனனைப்போல் வந்து, கர்ணனின் உயிருக்குப் பாதுகாவாலக உள்ள கவசத்தையும் காதணியையும் தனக்குக் கொடுக்குமாறு கேட்டவுடன் கர்ணன் எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி, அவற்றை இந்திரனுக்குக் கொடுத்துத் தன்னுடைய அழிவுக்கு வழி தேடிக்கொண்டதாகவும் மகாபாரதம் கூறுகிறது. தனக்குப் புகழ் வேண்டுமென்று கர்ணன் கொடை கொடுக்கவில்லை. கர்ணனின் கொடை அவனுடைய புகழ் வளர்வதற்கும் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமாக இருந்தது.

 ஒருவனுடைய புகழ் வளரும்பொழுது அவன் கேடடைவதும், இறுதியாக அவனுடைய புகழே அவனுடைய சாவுக்கும் காரணமாக இருப்பதற்குச் சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு சான்று உள்ளது[1]. சங்க காலத்தில், பாரி என்று ஒரு குறுநில மன்னன் முன்னூறு ஊர்களைக்கொண்ட பறம்பு நாட்டை ஆட்சி புரிந்தான். அவன் கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவன். கொடையில் சிறந்தவனாக இருந்ததால், அவனுடைய புகழ் தமிழகம் முழுதும் பரவியிருந்தது. அதைக் கண்டு பொறாமை அடைந்த மூவேந்தர்களும் அவனோடு போர்புரிந்து அவனை அழிப்பதற்காக அவன் இருந்த பறம்பு மலையை முற்றுகை இட்டனர். பல நாட்கள் முற்றுகை இட்டும் அவர்களால் பாரியை வெல்ல முடியவில்லை. அப்பொழுது, பாரியின் நண்பரும் அவைக்களப் புலவராகவும் இருந்த கபிலர், “ நீங்கள் எத்தனை நாட்கள் முற்றுகை இட்டாலும், பாரியை வெல்லமுடியாது. அவன் தன் நாட்டில் இருந்த முன்னூறு ஊர்களையும் வந்து கேட்டவர்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டான். இப்பொழுது பறம்பு நாட்டில் உள்ளதெல்லாம், பாரியும் எம் போன்ற புலவர்களும்தான். நீங்கள் பரிசிலரைப்போல் பாடி வந்தால் பாரியையும், எம் போன்ற புலவர்களையும் பறம்பு மலையையும் பெறலாம்.” என்று கூறினார். அதற்கேற்ப, மூவேந்தர்களும் பாணர்களாக வந்ததாகவும், அவர்களைக் காணவந்த பாரியை அவர்கள் கொலை செய்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. பாரி புகழுக்காகக் கொடையை மேற்கொள்ளவில்லை. அவனுடைய கொடையால் அவன் தன்நாட்டை இழந்தான். முடிவில் அவனுடைய இறப்புக்கும் கொடையே காரணமாக அமைந்தது. வள்ளுவர் கூறுவதைப்போல், ” நத்தம்போல் கேடும் உளதாகும் சாக்காடும்” என்பதற்கு பாரியின் வாழ்க்கை ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

கர்ணன் ஒரு கற்பனைக் கதாபாத்திரம். பாரியைப் பற்றிய செய்தி இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தியது. ஆனால், அண்மைக்காலத்தில், தாழ்த்தப்பட்ட தமிழர்களிடையே பகுத்தறிவையும் சுயமரியாதையையும் பெருக்குவதற்காகவும், மகளிரின் உரிமைக்காகவும், முன்னேற்றத்திற்காகவும் போராடியவர் தந்தை பெரியார். தந்தை பெரியார் புகழுக்காக எதையும் செய்யவில்லை. அவருடைய செயல்களால் அவர் புகழ் வளர்ந்தது. அதே சமயம், அவர் தன் செல்வத்தை இழந்தார்; பலமுறை சிறைக்குச் சென்றார். புகழ் வளரும்பொழுது கேடுறுவதற்குத் தந்தை பெரியாரின் வாழ்க்கையும் ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

புகழ் இல்லாதவர்களின் தாழ்வு

ஒருவன் பிறரால் புகழப்படுவதும் இகழப்படுவதும் அவனுடைய செயல்களால் நடைபெறுபவை. அதனால், தமக்குப் புகழ் உண்டாகுமாறு அதற்கேற்ற செயல்களைச் செய்யாதவர்கள், அதுபற்றித் தம்மைத் தாமே நொந்துகொள்ளாமல் பிறரை நோவது ஏன் (குறள் – 237)?

புகழ்பட வாழாதார் தம்நோவார் தம்மை

இகழ்வாரை நோவது எவன்?                                 (குறள் – 237)

புகழ் என்பது ஒருவருடைய செயல்களைப் பொறுத்தது. ஒரு செயலைச் சிறப்பாகச் செய்வதால் ஒருவர் புகழ் பெறுகிறார். உதாரணமாக, ஒரு அலுவலகத்தில் பணியாற்றும் ஒருவர், மிகச் சிறப்பாகப் பணிபுரிந்தால் அவருடைய மேலதிகாரிகள் அவரைப் பாராட்டுவர்கள். அவருக்குப் பதவி உயர்வும் கிடைக்கலாம். அவருடைய செயலால் அவருக்குப் புகழ் கிடைக்கிறது. அதே அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் மற்றொருவர் சிறப்பாகப் பணியாற்றாவிட்டால் அவர் கண்டிக்கப்படுவார். அவர் பணியிலிருந்து நீக்கப்படலாம். தனக்குப் புகழ் கிடைக்கவில்லையே என்று சிறப்பாகப் பணிபுரியாதவர் சிறப்பாகப் பணிபுரிந்து புகழ் பெற்றவரையோ அல்லது அவர் பணியாற்றிய நிறுவனத்தில் உள்ள மற்றவர்களையோ நொந்துகொள்வதால் என்ன பயன்? புகழ் கிடைக்க்கும் முறையில் பணியாற்றாததற்காக அவர் தன்னைத்தான் நொந்துகொள்ள வேண்டும். இதைத்தான், வள்ளுவர் ”புகழ்பட வாழாதார் தம்நோவார் தம்மை இகழ்வாரை நோவது எவன்?” என்று கேட்கிறார்.  

தமக்குப் பிறகும் எஞ்சி நிற்கும் புகழைப் பெறாவிட்டால், உலகத்து மக்கள் அனைவருக்கும் அது ஒரு பழியாகும் என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். புகழோடு வாழ்வதே மக்களின் கடமை என்பது வள்ளுவரின் கருத்து (குறள் – 238).

வசையென்ப வையத்தார்க் கெல்லாம் இசையென்னும்

எச்சம் பெறாஅ விடின்.                                         (குறள் – 238)

எஞ்சி நிற்பது எச்சம். ஒருவன் இறந்த பிறகு எஞ்சி இருப்பது அவனுடைய செல்வம், மக்கள் மற்றும். அவனுடைய புகழ். ஓருவன் புகழோடு வாழாவிட்டால், அவன் இறந்த பிறகு அவனுடைய புகழ் எஞ்சி இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை. 'இசையென்னும் எச்சம்' என்பதற்குப் 'புகழ் எனப்படும் எஞ்சி நிற்பது' என்று பொருள். ஒருவன் இறந்த பிறகு அவனுடைய புகழ் எஞ்சி நிற்காவிட்டால் அது அவனுக்குப் பழியாகும் என்கிறார் வள்ளுவர்.  ஆகவே, வாழும்பொழுது புகழோடு வாழ வேண்டும் என்பதில் வள்ளுவர் உறுதியான நம்பிக்கை உடையவர் என்பது பெறப்படுகிறது.

வசை (பழி) ஏற்படாமல் வாழ்பவரே உயிர் வாழ்பவராவர். புகழ் பெறாமல் வாழ்பவர்கள் உண்மையில் உயிரோடு இருந்தாலும் அவர்கள் வாழாதவர்களாகவே கருதப்படுவர் (குறள் – 240).

வசையொழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் இசையொழிய

வாழ்வாரே வாழா தவர்.                               (குறள் – 240)

”வசையொழிய வாழ்வாரே வாழ்வார்” என்பதிலிருந்து பழி இல்லாமல் வாழ்பவர்கள்தான் உண்மையிலேயே வாழ்பவர்கள் என்பது பெறப்படுகிறது. “இசையொழிய வாழ்வாரே வாழாதவர்” என்பதிலிருந்து புகழ் இல்லாமல் வாழ்பவர்கள் உண்மையிலேயே வாழாதவர்கள் என்பது தெரிகிறது. இந்த இரண்டு கருத்துக்களையும் இணைத்துப் பார்த்தால், பழியில்லாமல், புகழோடு வாழ்பவர்கள்தான் உண்மையிலேயே வாழ்பவர்கள் என்பது வள்ளுவரின் கருத்தாகத் தோன்றுகிறது. சிலர் பழி, புகழ் இரண்டும் இல்லாமல் வாழலாம். அத்தகைய வாழ்க்கையை வள்ளுவர் சிறப்பானதாகக் கருதவில்லை  என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இயேசு கிறிஸ்து, காந்தியடிகள் போன்றவர்கள்கூட சிலரால் பழிக்கப்பட்டார்கள். ஆகவே, பழியில்லாமல் வாழமுடியுமா என்பது ஆய்வுக்குரியது.

புகழ் இல்லாத உடலைச் சுமந்த நிலம் தன்னுடைய பழிப்பில்லாத வளமுள்ள விளைச்சல் கெடும் (குறள் – 239).

வசையிலா வண்பயன் குன்றும் இசையிலா

யாக்கை பொறுத்த நிலம்.                             (குறள் – 239)

”மன்னன் செங்கோல் செலுத்தினால் மாதம் மும்மாரி மழை பொழியும்”, ”நல்லோர் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லோர்க்கும் மழை” போன்றவை தமிழ் நாட்டில் நெடுங்காலாமாக நிலவிவரும் நம்பிக்கைகள். பொதுவாக, ”மக்கள் நல்லவர்களாக இருந்தால், அந்த நாடு வளமானதாக இருக்கும். மக்கள் நல்லவர்களாக இல்லாத நாட்டில், நிலம் வளமானதாக இருக்காது.” என்ற கருத்தைச் சில சங்க இலக்கியப் பாடல்களிலும் காணலாம். உதாரணமாக, ஆடவர் நல்லவர்களாக இருந்தால் அந்த நாட்டில் நிலம் நல்ல விளைச்சலைத் தரும் என்ற கருத்தைக் கூறும் ஓளவையார் இயற்றிய பாடல்[2] ஒன்று புறநானூற்றில் உள்ளது. ஆடவர்கள் நிலத்தை உழுது, வேளாண்மை செய்வதால், ஒளவையார் தன்னுடைய பாடலில் ஆடவரை மட்டும் குறிப்பிடுகிறார். ஆண்கள் மட்டுமல்லாமல், பொதுவாக, மக்கள் கடினமாக உழைப்பவர்களாகவும் ஆற்றலும் அறிவும் உள்ளவர்களாகவும் இருந்தால் நிலம் நல்ல விளைச்சலைத் தரும் என்றும் நாடு செழிப்பாக இருக்கும் என்றும் இப்பாடலுக்குப் பொருள் கொள்ளலாம். இதுபோல், கலித்தொகையில் உள்ள ஒருபாடல்[3], ”அல்லல் புரிந்தொழுகும் குடிமக்கள் வாழும் மலைநாட்டில் நிலத்தடியில் வள்ளிக்கொடியின் கிழங்கு தோன்றாது; மலைமேல் தேனீக்களும் கூடுகட்டாது; கொல்லையில் திணையும் கதிர்விட்டுப் பயன் விளைவிக்காது” என்று கூறுகிறது. மக்கள் கடின உழைப்பும், ஆற்றலும், விடாமுயற்சியும், தங்கள் பணியாற்றும் துறையில் சிறந்தவர்களாகவும் இல்லாவிட்டால் அவர்களுடைய நாடு வளமானதாக இருக்காது என்பது வள்ளுவருடைய கருத்தாகத் தோன்றுகிறது.

ஒரு துறையில் முற்பட்டுத் தோன்றுவதானால் புகழோடு தோன்ற வேண்டும்; அத்தகைய சிறப்பு இல்லாதவர் அங்குத் தோன்றுவதைவிடத் தோன்றாமலிருப்பது நல்லது (குறள் – 236). (பேராசிரியர் மு. வரதராசனார்)

தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்

தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று.                   (குறள் – 236)

இந்தக் குறளுக்கு விளக்கம் அளிப்பதில் உரையாசிரியர்களிடம் கருத்து வேற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. உதாரணமாக, “மக்களாய்ப் பிறக்கின் புகழுக்கு ஏதுவாகிய குணத்தோடு பிறக்க; அக்குணம் இல்லாதார் மக்களாய்ப் பிறத்தலின் விலங்காய்ப் பிறத்தல் நன்று.” என்று பரிமேலழகர் உரை எழுதுகிறார். பழைய உரையாசிர்கள் சிலரும் இதே கருத்தைத் தம் உரைகளில் குறிப்பிடுகின்றனர். நம்முடைய பிறப்பு நம்முடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் இல்லை. பிறக்கும்பொழுது எவரும் புகழோடு பிறக்க இயலாது. ஆகவே, “பிறக்கும்பொழுது புகழுக்கு ஏதுவாகிய குணங்களோடு பிறக்க.” என்ற பரிமேலழகர் உரையும் அத்தகைய  கருத்துள்ள உரைகளும் பொருத்தமானவையாகத் தோன்றவில்லை. பல உரைகளையும்விட பேராசிரியர் மு. வரதராசனார் அவர்களின் உரை சிறப்பானதாகத் தோன்றுகிறது. அதாவது, ஒரு செயலைச் செய்வதற்கு ஒருவன் முன்வந்தால், அவன் அந்த செயலைச் செய்வதில் புகழ்பெற்றவனாக இருக்க வேண்டும் என்பது ஏற்புடைய கருத்து. எதிலும் எங்கும் தோன்றுங்கால் புகழுடன் தோன்ற வேண்டும் என்பது  இக்குறள் கூறும் கருத்து. இது போன்ற கருத்து, ஒளவையார் இயற்றிய புறநானூற்றுப் பாடல்[4] ஒன்றிலும் காணப்படுகிறது. அப்பாடலில், “போர் இல்லாதபொழுது, அதியமான் அமைதியானவன். வீட்டு இறப்பிலே செருகிய தீக்கடை கோல் போல தன் ஆற்றல் வெளியே தோன்றாது அமைதியாய் அடங்கி இருக்கும் இயல்பு அதியமானிடம் உண்டு. தன் ஆற்றல் வெளிப்படத் தோன்ற வேண்டுமிடத்து, அவன் அக்கோலால் கடையப்பட்ட சுடர்த்தீப் போல வெளிப்படத் தோன்றவும் செய்வான்.” என்று ஒளவையார் கூறுகிறார். அதாவது, போர் இல்லாதபொழுது அமைதியாக இருக்கும் அதியமான், போருக்குச் செல்லும்பொழுது அதற்குரிய ஆற்றலோடும் புகழோடும் தோன்றுவான் என்று ஒளவையார் கூறுகிறார். ஒளவையார் அதியமானைப்பற்றிக் கூறுவது வள்ளுவரின் குறளோடு ஒத்திருப்பது குறிப்பிடத் தகக்கது.

முடிவுரை

ஈகையால் வரும் புகழைவிட மக்களுக்குப் பயனுள்ளது வேறு எதுவுமில்லை. புகழ்ந்து சொல்கின்றவர்கள் புகழ் என்று சொல்பவை எல்லாம் வறுமையால் இரப்பவர்களுக்கு ஒரு பொருள் கொடுத்து உதவுகின்றவரின்மேல் நிற்கின்ற புகழேயாகும். நிலையில்லாத இவ்வுலகில் உய்ரந்த புகழைத் தவிர நிலைத்து நிற்பது வேறொன்றுமில்லை. தேவருலகம் தேவர்களைப் போற்றாமல், புகழடைந்தவர்களையே போற்றும். புகழ் பெருகப்பெருக தான் கேடுறுவதும் சாவதும் பேராற்றல் மிக்கவர்க்கே இயலும். புகழோடு வாழாதவர்கள் பிறரை நொந்துகொள்ளாமல் தன்னையே நொந்துகொள்ள வேண்டும். ஒருவன் இறந்த பிறகு, அவனுடைய புகழ் அவனை எஞ்சி நிற்க வேண்டும். அத்தகைய புகழ் பெறாதவர்களுக்கு அது ஒரு பழியாகும். பழியின்றிப் புகழோடு வாழ்பவர்களே உண்மையிலே வாழ்பவர்கள். புகழ் இல்லாதவர்களைத் தாங்கி நிற்கும் நிலம் தன் வளத்தை இழக்கும். ஒரு செயலைச் செய்ய முன்வந்தால் அதற்குரிய புகழோடு வர வேண்டும். அத்தகைய புகழ் இல்லாவிட்டால், அச்செயலைச் செய்ய முன்வராமல் இருப்பது நல்லது.

துணைநூல்கள்

சாரங்கபாணி, இரா. திருக்குறள் உரைவேற்றுமை. அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம்,

அண்ணாமலைநகர்: 1989.

தமிழண்ணல். திருவள்ளுவர் அருளிய திருக்குறள். மீனாட்சி புத்தக நிலையம், மதுரை: 1999.

தேவநேயப் பாவாணர், ஞா.  திருக்குறள் – தமிழ் மரபுரை. ஸ்ரீ இந்து பப்ளிகேஷன்ஸ், சென்னை 600 017.

பிரபாகரன், இர. புறநானூறு மூலமும் எளிய உரையும் (பகுதி 1). காவ்யா பதிப்பகம், சென்னை

________________. புறநானூறு மூலமும் எளிய உரையும் (பகுதி 2). காவ்யா பதிப்பகம், சென்னை

முருகரத்தனம், தி. வள்ளுவர் முப்பால் – அறத்துப் பால்(உரையும் உரைவும்). தமிழ்ச்சோலை, மதுரை 62502

---

[1] . கடந்துஅடு தானை மூவிரும் கூடி

 உடன்றனிர் ஆயினும், பறம்புகொளற்கு அரிதே

 முந்நூறு ஊர்த்தே தண்பறம்பு நன்னாடு

 முந்நூறு ஊரும் பரிசிலர் பெற்றனர்

 யாமும் பாரியும் உளமே;                                              5

 குன்றும் உண்டுநீர் பாடினிர் செலினே.    (கபிலர், புறநானூறு – 110)

அருஞ்சொற்பொருள் : 1. கடந்து அடுதல் = வஞ்சியாது எதிர் நின்று போரிடுதல்; தானை = படை. 2. உடன்றல் = போரிடுதல். 3. தண் = குளிர்ந்த.

[2]. நாடா கொன்றோ; காடா கொன்றோ;

     அவலா கொன்றோ ; மிசையா கொன்றோ;

     எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்,

     அவ்வழி நல்லை ; வாழிய நிலனே! (ஒளவையார், புறநானூறு – 187)

[3] . . . . . வள்ளி கீழ் வீழா; வரை மிசைத் தேன் தொடா;
கொல்லை குரல் வாங்கி ஈனா - மலை வாழ்நர்
அல்ல புரிந்து ஒழுகலான்;      (கபிலர், கலித்தொகை – 39, 12-14)

[4]. . . . . இல்இறைச் செரீஇய ஞெலிகோல் போல

தோன்றாது இருக்கவும் வல்லன், மற்றதன்

கான்றுபடு கனைஎரி போலத்

தோன்றவும் வல்லன் தான் தோன்றுங் காலே. (ஒளவையார், புறநானூறு 315)

(இல்இறை – வீட்டு இறப்பு; செரீஇய – செருகிய; ஞெலிகோல் – தீக்கடை கோல்; கான்றல் – வெளிப்படுத்துதல்; கனை எரி – கப்பி எரியும் தீ)